Ο στρατιώτης πίνει τσάι από το σαμοβάρι και κάτι περίεργο συμβαίνει σε αυτόν και τον υπόλοιπο κόσμο. Το καπέλο πετά από το κεφάλι του και μπορούμε να διαβάσουμε τη σκέψη του. Στο παράθυρο εμφανίζεται το χωριό του, το οποίο θυμάται. Στο τραπέζι χορεύει ένα ζευγάρι - ο στρατιώτης και ένα κορίτσι.
Και ο Marc Chagall (*7.7.1887, +28.3.1985) μπορούσε, τη χρονιά που έγινε ο πίνακας, να αναστήσει την πατρίδα του μόνο στη μνήμη του. Το 1910 ο νεαρός σπουδαστής τέχνης άφησε το χωριό του Witbsk και πήγε στο Παρίσι, γεμάτος ενθουσιασμό και όνειρα, αλλά και νοσταλγία για το χωριό και την αρραβωνιαστικιά του Bella Rosenfeld. 
Μέχρι το 1914, που γύρισε στη Ρωσία, μπορούσε μόνο να ζωγραφίζει τις αναμνήσεις του. Και μετά το 1923 που εγκατέλειψε οριστικά τη Ρωσία, ο καλλιτέχνης δεν ξέχασε ποτέ το εβραϊκό χωριό του. Οι καλύβες του, οι άνθρωποι και τα ζώα εμφανίζονται συνεχώς στα έργα του, σε διαφορετικά επίπεδα ρεαλισμού: σαν πραγματικότητα του θέματος, σαν δευτερεύουσες αναμνήσεις, όνειρα, συνειρμοί.