Το 1902 τελείωσε η μηχανική περίοδος στο έργο του Fernand Leger (*4.2.1881, +17.8.1955), κατά την οποία ο άνθρωπος εικονίζονταν σαν μηχανική μορφή, με σωλήνες για χέρια και ατσάλινες αρθρώσεις, ενσωματωμένες στο βαρύ ρυθμό του πίνακα.
Το 1920 γνώρισε ο Leger τον αρχιτέκτονα και ζωγράφο Le Corbusier, κάτω από την επιρροή του οποίου μπήκε σε καινούργια φάση. Ο άνθρωπος, ακόμα εξοπλισμένος με μηχανικά στοιχεία, αποκτά καινούργια σημασία και βρίσκεται μνημειωδώς στο προσκήνιο.
Παράλληλα ηρέμησε ο έντονος ρυθμός, προσεγγίζοντας μια αρχιτεκτονική διάταξη. Οι φόρμες είναι αποκλειστικά δυσδιάστατες, με ελάχιστη πλαστική αξία. Οι στρογγυλές φόρμες που ενσαρκώνονται από τις δυο γυναίκες, είναι τοποθετημένες σε ένα πλέγμα συμπαγών οριζόντιων και κάθετων στοιχείων. 
Αντί για άντρες, των μηχανοποιημένων εργατών, αρχίζουν μετά το 1920 να εμφανίζονται περισσότερες γυναίκες σαν ξαπλωμένες, αναπαυόμενες, καθιστές φιγούρες, με νεκρές φύσεις από λουλούδια και καρπούς.