«Τα κυπαρίσσια με απασχολούν συνεχώς, θέλω να τα κάνω κάτι αντίστοιχο με τους πίνακες με τα ηλιοτρόπια, επειδή παραξενεύομαι που δεν τα είχαν δει ακόμα με τέτοιο τρόπο, που είναι με γραμμές και αναλογίες τόσο ωραίες όσο και ένας αιγυπτιακός οβελίσκος», έγραφε ο Vincent van Gogh (*30.3.1853, +27.7.1890) στις 25.6.1889 στον αδελφό του Theo. Εκείνη τη χρονιά, τον Μάιο, είχε πάει οικειοθελώς στο θεραπευτήριο της μονής Saint-Remy, αφού οι κρίσεις του είχαν αυξηθεί. Πρόσθεσε στο γράμμα ένα σκίτσο του πίνακα και το περιέγραψε; «Αυτά τα δέντρα είναι τόσο μεγάλα και γερά, το μπροστινό μέρος είναι χαμηλωμένο, γεμάτο βατομουριές και αγριόχορτα, πίσω από τους βιολετί λόφους πλανάται ένας πράσινος και ροζ ουρανός, με το εμφανιζόμενο φεγγάρι. Το μπροστινό τμήμα είναι ζωγραφισμένο δυνατά, οι βατομουριές με κίτρινες, βιολετί και πράσινες αντανακλάσεις». Οι πινελιές, σαν φλόγες που τυλίγουν το τοπίο και εξαπλώνονται στον ουρανό, ζωγραφισμένες με απαλά χρώματα, είναι σημάδι της αυξανόμενης ανυπομονησίας του ζωγράφου, που τον χαρακτηρίζει στα τελευταία του έργα.