Στο καπάκι του οργάνου στο βάθος του χώρου, ενός μακρινού πρόγονου του πιάνου, γράφει «MUSICA LETITIA E COCMES/ MEDICINA DOLOP(IS) ?), δηλαδή  Η μουσική είναι συνοδός της χαράς, γιατρική για τον πόνο. Αυτά τα λόγια ίσως είναι υπονοούμενο για τη σχέση των δυο ατόμων στο βάθος, μιας νέας γυναίκας και ενός νέου άντρα. Την κοιτά με πονεμένο βλέμμα και πιθανόν να θλίβεται για κάποια απόρριψη εκ μέρους της. Το πρόσωπό της φαίνεται μέσα στον καθρέφτη, πάνω από το όργανο, δεν δίνει όμως απάντηση στην ερώτησή μας. Στον καθρέφτη φαίνεται και η βάση του καβαλέτου του ζωγράφου, υπενθυμίζοντας έμμεσα την παρουσία του. Σε αυτό τον πίνακα είναι πιο έντονη η τοποθέτηση από τον Jan Vermeer(* 31.10.1632, +15.12.1675) των προσώπων στο βάθος του χώρου, τονίζονται έτσι την προοπτική και την ψευδαίσθηση της τρισδιάστατης απεικόνισης. Μπροστά στέκεται ένα τραπέζι, καλυμμένο με περσικό χαλί, με μια κανάτα. Μια ήρεμη εικόνα φαινομενικά, που δείχνει μια σπιτική σκηνή, ίσως όμως κρύβει ένα μικρό δράμα.