Το 1624 πήγε ο γάλλος ζωγράφος Nicolas Poussin (*Ιουν. 1594, +19.11.1665) στη Ρώμη και έμεινε αιχμάλωτος αυτής της πόλης ως το τέλος της ζωής του. Στα 18 του, μέχρι τότε ζούσε μάλλον σε αγροτική περιοχή, πήγε στο Παρίσι. Δεν είναι γνωστά τα έργα του αυτής της περιόδου. 'Ηδη όμως σπούδαζε ιταλική τέχνη και γνώρισε τον ιταλό ποιητή Cavaliere Marino. 
Μετά τη Ρώμη ταξίδεψε στη Βενετία, όπου γνώρισε τη βενετσιάνικη ζωγραφική, το φως της οποίας φωτίζει τα  έργα του. 
Αντιπαρέθεσε κλασικά θέματα και προσεγγίσεις στην κυριαρχία του μπαρόκ της Ρώμης, τα οποία μελετούσε στις πόλεις της αρχαίας Ρώμης. Οικιοποιήθηκε τα θέματα του αρχαίου κόσμου, τα οποία ο Poussin γνώρισε μέσα από την λογοτεχνία και τα πλαισίωσε με τα τοπία της Αρκαδίας. 
Δεν είναι γνωστό ποιον θέλησε να απεικονίσει ο καλλιτέχνης σ' αυτό τον πίνακα. Πιθανόν να πρόκειται για τον Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο, που παίρνει την έμπνευσή του από το θεό Απόλλωνα. Η γυναίκα αριστερά είναι ίσως η Καλλιόπη, μούσα της επικής ποίησης. Οι φιγούρες που γεμίζουν το χώρο είναι επηρεασμένες από τις μορφές της αρχαιότητας.