Για το θέμα της αναπαυόμενης Αφροδίτης με έναν μουσικό, ο βενετσιάνος ζωγράφος Tiziano (*περ.1477, +27.8.1576) δημιούργησε πολλές παραλλαγές. Ακοή και όραση, τέχνη και πνευματικότητα συνδέονται  σε αυτή την αλληγορία αγάπης. 'Οσο ο έρωτας ψιθυρίζει κάτι στο αυτί της Αφροδίτης, ο οργανοπαίχτης παρατηρεί συνεπαρμένος το κορμί της, χωρίς όμως να βγάζει τα χέρια του από τα πλήκτρα. 
Το βλέμμα ανοίγεται σε ένα ιδανικό πάρκο, όπου ένα ζευγάρι ερωτευμένων κάνει περίπατο. 'Ενα παγώνι κάθεται στην άκρη του πηγαδιού με έναν σάτυρο. 'Ενα αρσενικό ελάφι πηδά ενώ στα δεξιά τρώει ένα θηλυκό ελάφι. 
Με τις δύο δεντροστοιχίες συνεχίζεται το μοτίβο των αυλών του εκκλησιαστικού οργάνου. Παντού διακρίνονται σύμβολα πνευματικού και σαρκικού έρωτα, οριζόντια και κάθετα στοιχεία βρίσκονται σε ρυθμική αντίθεση. 
Ο Tiziano πιθανό να παρέδωσε τον πίνακα το 1548 στον αυτοκράτορα του Augsburg Karl V, ο οποίος τον χάρισε στον καρδιάλιο Granvela. Το 1600 τον πούλησε ο ανιψιός του στον αυτοκράτορα Rudolf II, ο οποίος τον χάρισε με τη σειρά του στον ισπανό βασιλιά  Phillip III. Το 1636 προστέθηκε στη βασιλική συλλογή στη Μαδρίτη.