Στο έργο του καταγόμενου από την Cremona ζωγράφου Boccacio Boccacio (*περ.1465, +1525), που πέθανε στη γενέτειρά του, συγκλίνουν, όπως σε ένα εργαστήρι ραπτικής, διάφορα καλλιτεχνικά στυλ της εποχής του, παλιά και νέα, οδηγοί των τρόπων αναπαράστασης. Συνέδεσε τις κλασσικές ρωμαϊκές επιρροές (ο καλλιτέχνης έζησε από το 1512-1514 στη Ρώμη) με την ευφυή απαλή βενετσιάνικη χρωματική απόδοση του Giorgione, με αποτέλεσμα ένα στυλ που φάνταζε αρχαϊκό να παραπέμπει στα ιδανικά της αναγεννησιακής ζωγραφικής με το άνοιγμα του χώρου.
Η Θεομήτωρ απεικονίζεται εδώ σαν εικόνα, σαν μισή φιγούρα, με το κεφάλι να κλίνει ελαφρά προς τα δεξιά, ώστε να φαίνεται το μισό προφίλ της. Φορά ένα πολύτιμο κεντημένο φουστάνι. Το δεξί χέρι της, με τεντωμένα τα δάχτυλα, αγγίζει απαλά το κεφάλι του βρέφους που στέκεται σε ένα υπόβαθρο. Το αριστερό χέρι της παναγίας ακουμπάει ανοιχτό πάνω στο υπόβαθρο. Πίσω από την νταπερί ανοίγεται το βλέμμα σε ένα δασώδες ορεινό τοπίο. Το πρόσωπο της Μαρίας αποδίδεται περισσότερο ιδεαλιστικά παρά ρεαλιστικά.
Η εικόνα ανήκε στον κόμη  Alfred von Sachsen-Coburg-Gotha και αργότερα στη δούκισσα Μαρία της Ρουμανίας.