Οι φιγούρες του Ιταλού πρώιμου αναγεννησιακού καλλιτέχνη Pierro della Francesca (*μεταξύ 1410 και 1420, +12.10.14920) είναι δυναμικές και συγχρόνως συγκινητικά ποιητικές. Γεμίζουν το χώρο που τους αποδίδεται με την αισθητή σωματική τους παρουσία, συγχρόνως όμως περιρρέονται από ένα μαγικό φως.
Ο  Pierro πιθανόν να μαθήτευσε στην Φλωρεντία, όπου οι ζωγράφοι αγωνίζονταν για μια επιστημονική και καλλιτεχνική σύλληψη της προοπτικής, όπως και για την νατουραλιστική απεικόνιση. Ιδανικό θεωρείτο η ψευδαίσθηση της τρισδιάστατης απεικόνισης στη ζωγραφική, όπως και η όσο το δυνατόν φυσικότερη απόδοση του χρώματος και του φωτός.
Ο Pierro della Francesca φιλοτέχνησε την Madonna di Senigallia σύμφωνα με αυτές τις αρχές με αριστοτεχνικό τρόπο. Μοναδική πηγή φυσικού φωτός αποτελούν τα παράθυρα.
Εδώ ο καλλιτέχνης ανταποκρίνεται σε μια παράδοση φλωρεντινής συμβολικής αναπαράστασης, σύμφωνα με την οποία η έλλειψη πόρτας υποδεικνύει το υπνοδωμάτιο της Μαρίας, στο οποίο, μέσω του Αγίου Πνεύματος , ξεκίνησε η ενανθρώπιση του Χριστού. 
Η εικόνα κρέμονταν αρχική στην εκκλησία  Santa Maria delle Grazie στη Senigallia,   από όπου έχει και τον τίτλο «Madonna di Senigallia».